Sleutelwoorde

,

Onderdanigheid is nou nie juis ‘n eienskap waarvan jy my kan beskuldig nie. Was ook nog nooit. Die drie oujongkêrel-ooms langsaan het my as klein kind, die bynaam Cheeky gegee. Welverdiend ook.

Ons koop normaalweg nie die Sunday Times nie, maar gister het die woonstelgaste een agtergelaat, en in hierdie huis as daar iets geskryf staan, word dit gelees. (Ek sal nou nie so ver gaan as om te sê dat MaanMan instruksies lees nie…) In die Times Live, was ‘n baie interessante stuk, The allure of demure. Daarin

Mans kan nou maar sê hulle kies ‘n vrou met persoonlikheid, ‘n slim vrou, ‘n sterk vrou. Maar wie maak hulle harte sag, en bring die beskermingsdrang na vore? Ms Demure.

Nou hier in my middeljare dink ek al hoe meer daaraan, Feminisme was ‘n aaklige ding om aan ons geslag te verkoop, dit het bloot gemaak dat ons ‘n raw deal kry. Ons moes alles wees, want ons is gemaak glo dat ons supervroue is. En het ons nie probeer nie… En wie het in elke situasie met die prys (en dikwels ook die bevordering) weggestap? Ms Demure. En wie het die werk gedoen? En waar het dit die sterk vroue gelaat? Ms Demoer (in).

DH Lawrence wrote: “Men have loved to dwell … on the demure maiden whose inevitable reply is: Oh, yes, if you please, kind sir! The demure maiden, the demure spouse, the demure mother this is still the ideal.

Demures might not be rich, intense or vivid in colour, but they do have a place in the herbaceous border of life. They are those small blushing flowers in the front nodding prettily away. It is only when you dig them up you find their long tenebrous roots have strangled every other plant in the bed. – Lin Sampson

Ek moet darem byvoeg, persoonlik dink ek ms Sampson is hopeloos te sinies in haar uitkyk. Meeste vrouens wat ek ken is maar ‘sterk’ vroue, en ons laat ons mos nie misbehandel nie, of hoe? Feminisme is ‘n vloekwoord.

Advertisements