Soms as mens skielik ‘n eenvoudige konsep bevraagteken wat maar altyd deel van jou woordeskat was, kry dit heeltemal ‘n ander soort diepte as jy werklik daaroor dink. So het ek vandag teenoor iemand genoem dat ek geen rede het om te kla oor my lewe nie, maar my seëninge moet tel. En dankbaar moet wees. Dankbaar teenoor wie? Is dankbaarheid nie maar ‘n oorblyfsel van Calvinistiese indoktrinasie nie?

Elke persoon is tog in beheer van sy eie besluite? As kind is jy uitgelewer, maar as grootmens het jy tog keuses? Deesdae is daar die tydskrifartikels, selfhelp boekies en mooi meme’s, pseudo-intellektuele goedjies, popsielkunde en filosofiese gedagtetjies wat  erger indoktrinasie is as die Calvinistiese tipe.

Het ons nie geleer om onsself kunsmatig te laat paai deur daardie “dankbaarheidsopdrag” nie? Skuldig voel wanneer ons ontevrede of onvergenoegd voel met ‘n aspek van ons lewens nie? Sou dit nie beter wees as ons eerder mekaar aanmoedig om ons lewens realisties te bedink en aktief te wees in die proses en bereid wees om te werk en aanpassings te maak nie? Dit sou ook help om voldoende aftstand te kry van jouself, sodat jy jou motiewe en gedrag meer onbjektief kan bekyk, die emosie skei van die realiteit.

Is dankbaarheid  nie ‘n maklike manier om verantwoordelikheid vir jou eie beluite te ontkom op ‘n manier nie? Of is dit ‘n gelate aanvaarding van jou omstandighede, sonder om werklik eienaarskap van jou lewe te neem?

Iemand het my vandag met een magtige sin ‘n enorme guns gedoen. En dis hoegenaamd nie ‘n geval van skielike ondankbaarheid of ontevredenheid met my lewe nie, eerder die teenoorgestelde, van wakkerskud om self verantwoordelikheid te neem vir my eie gemoed. Al weet ek hoé goed dat niemand anders verantwoordelik is vir my geluk of gemoed nie, het hierdie nou net bietjie geskuif aan my eie perspektief.

Ek het steeds ‘n baie diepe waardering vir, en bewustheid van my eie omstandighede, en leef die gevolge van my keuses oor die jare.

Is dit nie wonderlik hoe dit ‘n mens se gemoed kan kalmeer as jy deur ‘n skielike insig dit regkry om anders te begin dink oor iets nie? Sonder dat ‘n enkele ander ding werklik verander het.

 

 

 

Advertisements